Κυριακή, 13 Μαΐου 2012

Μανα, μητερα, μανούλα, μαμα...


Αγαπάω πολύ τη μητέρα μου.

Όχι δεν το λέω επειδή είμαι μαμμόθρεφτο ή το θηλυκό του μαμάκιας.


Πολλές φορές την βρίζω, τσακωνόμαστε, δεν μιλιόμαστε.... κτλπ.

Πολλές φορές γκρινιάζω για αυτή σε όλους όσους θέλουν να μ ακούσουν.

ΑΛΛΑ.


Ναι υπάρχουν αλλά.

Όταν κάποιος άλλος πει κάτι εναντίον της τσαντίζομαι. Εγώ μπορεί να λέω ότι θέλω, αλλά δική μου μαμά είναι. Άλλος μη τολμήσει να την πιάσει στο στόμα της. Στεναχωριέμαι όταν μαλώνουμε, και πάντα φροντίζω να τα βρούμε άμεσα. Την υπερασπίζομαι. Όταν κι όπου μπορώ τη βοηθάω.

Αγαπάω πολύ τη μητέρα μου.

Χάρις σε αυτήν είμαι εδώ που είμαι.

Δεν το λέω μόνο από την άποψη της γέννησης.

Αυτό είναι ένα κρατούμενο, αφού κάποιοι της είχαν πει να μη με κάνει αφού είχε ήδη 2 κόρες.

Δεν ήταν μόνο αυτό όμως.

Πέρασε δύσκολα, όμως άντεξε.
Έκανε υπερβάσεις.


Σε μια εποχή που ο πατέρας μου μας παράτησε, παίρνοντας όλη την κοινή τους περιουσία αφήνοντας την μητέρα μου στο τίποτα να μεγαλώσει 3 κόρες, πάλεψε.  Βρήκε 2η και 3η δουλειά για να μας προσφέρει όχι απλώς τα απαραίτητα, αλλά όλα τα εφόδια για ένα καλό επίπεδο ζωής.
Αθλητισμό, ξένες γλώσσες, πιάνο, χόμπι, οτιδήποτε. Φρόντισε να μην μας λείψει ποτέ τίποτα.



Η μητέρα μου ήταν δίπλα μας, και μας στήριζε σε κάθε δυσκολία.
Και τις αδερφές μου, αλλά κυρίως εμένα.
Γιατί ήμουν ο πιο αδύναμος κρίκος.

Γιατί όταν γεννήθηκα, βρήκαν πως ήμουν ένα παιδί με προβλήματα. Είχα - και έχω - κάποιο σύνδρομο. Το οποίο μειώνει κατά πολύ την ποιότητα ζωής των ατόμων αυτών.

Έτσι τον υπόλοιπο χρόνο της, ενώ θα μπορούσε να κάνει άλλες επιλογές να κοιτάξει να ξαναφτιάξει την ζωή της, να κοιτάξει την ίδια έτρεχε εμένα στα νοσοκομεία και στους γιατρούς όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και της Ευρώπης.

Βρήκε κάποιες θεραπείες σε πειραματικά στάδια, τις όποιες κυνήγησε και έκανα.
Πάλευε μαζί μου σε όλα μου τα χρόνια, για να μου δώσει τα εφόδια να στηθώ μια μέρα στην κοινωνία ως αυτόνομο άτομο.

 Δεν θέλω να κουράσω αναλύοντας όλα τα κουτσά κι στραβά που έχει το σύνδρομο μου, ούτε όλα αυτά που πέρασα. Θα σταθώ σε μια συγκεκριμένη ανάμνηση.

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα, είναι η κώφωση. Δεν ακούω τίποτα (χωρις ακουστικο). Καπουτ. Μηδέν σου λέω. Όχι πως με το ακουστικό ακούω ακριβώς.

Εδώ κρύβεται ένα μυστικό που ελάχιστοι ξέρουν για μένα.
Αυτό που ακούω όταν κάποιος μου μιλάει είναι μια δόνηση.
Κάθε λέξη έχει την δική της δόνηση.

Αυτό που έκανε η μητέρα μου ήταν όποτε μου μίλαγε ή μου τραγουδούσε, ή μου διάβαζε ήταν να ακουμπάει το χέρι μου στο λαιμό της.

Και έτσι ένιωθα τις δονήσεις. Σιγά σιγά έμαθα να συνδέω δόνηση με λέξη. Σε συνδυασμό με τα  πάρα πολλά χρόνια λογοθεραπείας που έκανα, μαθαίνοντας να διαβάζω χείλη και να μιλάω,  έφτασα να είμαι μια προ γλωσσική κωφή που μιλάει.

Όσοι δεν ξέρουν νομίζουν πως "απλώς δεν ακούω καλά" ή ακόμα καλύτερα απλώς ψευδίζω.

Ίσως αυτή η ανάμνηση να φανεί αστεία σε κάποιους ή μελό.

Αλλά για μένα είναι η πιο τρυφερή στιγμή μου με τη μαμά μου. Να με έχει αγκαλιά και να προσπαθεί με κάθε τρόπο να επικοινωνήσω μαζί της. Να παίρνει το χέρι της, να το ακουμπάει στο λαιμό της και να μου μιλάει, ενάντια σε όλους όσους της λέγανε πως δεν χρειάζεται να μου μιλάει αφού δεν άκουγα... Ίσως να μην άκουγα φωνή αλλά την ένιωθα. Κι ένιωθα πως είναι κάτι που μπορώ να αναπαράγω. Αυτό κι έκανα....

Κι αυτό είναι κατι απειροελάχιστο σε όσα έκανε και κάνει ακόμα κάθε μέρα για μένα.
Σε όλα τα επίπεδα.
Απλώς δεν θέλω να κουράσω με πολλές λεπτομέρειες...

Αγαπώ πολύ τη μητέρα μου.
Για μένα είναι ηρωίδα.
Για μένα δεν γιορτάζει μόνο σήμερα, αλλά κάθε μέρα.




Τρίτη, 1 Μαΐου 2012

Πρωτομαγιά!

Καλό μήνα σε όλους και σε όλες!

Έχει ανοίξει ο καιρός πια, και σε λίγο θα πάω να πιάσω τον Μάη με μια φίλη, κι αργότερα με τον καλό μου.

Οπότε σήμερα θα σας αφήσω με μερικά τραγουδάκια (της ημέρας) εγκαινιάζοντας έτσι κι μια νέα κατηγορία θεμάτων.

Πιστεύω πως καμιά φορά, τα λόγια είναι περιττά... Και πως οι στίχοι κάτι έχουν να μας πουν... Αρκεί να μπορούμε να δούμε πέρα από τις απλές κενές λέξεις...



Σε μουσική του αγαπημένου Χατζιδάκι... Παράξενη Πρωτομαγιά...

Παράξενη πρωτομαγιά
μ' αγκάθια πλέκουν σήμερα στεφάνια
ηρθ' ο καιρός του "έχε γεια"
τι να την κάνεις πια την περηφάνια.....


Σαββόπουλος... Πρωτομαγιά...
 Μέσα απ' τη ζέστα του σφαγείου και με στεφάνια δροσερά
Θ' ανταμωθούμε μια τρελή πρωτομαγιά
Και το πλυμένο σώμα πίσω απ' τα λουλούδια θα ενωθεί
Σαν ζαλιστούμε απ' των χορών μας το κρασί
Σε παραλίες σκουπιδοτόπων με κασετόφωνα κι εγώ
Μια πολιτεία σωριασμένη έχω σκοπό
Όλα είναι τόσο τρομαγμένα μα τ' αγαπάω ο φτωχός
Δώσ' μου τα λόγια επιτέλους να μην είμαι μοναχός


Και για το τέλος Παπακωνσταντίνου... Πρώτη Μαΐου....
Πρώτη Μαΐου κι απ' τη Βαστίλη
ξεκινάνε οι καρδιές των φοιτητών
χίλιες σημαίες κόκκινες μαύρες
Ο Φρεδερίκο η Κατρίν και η Σιμόν


Γιατί δεν είναι αργία... Είναι απεργία...



Πέμπτη, 19 Απριλίου 2012

Negative Thoughts

Κατ αρχην, χρόνια πολλά κι όοολες τις σχετικές ευχες.

Κατα δεύτερον...

Είχα να γράψω πολλά.

Για ένα ταξίδι-αστραπή με τον καλό μου.
Για στιγμές ευχάριστες με εκείνον, φιλους και συγγενείς.
Για προσωπικές σκέψεις κι βιώματα.

Υστερα ήρθε η κυριακή του πάσχα.
Και επικράτησε ένα μπάχαλο.

Το αποτέλεσμα? Να περάσω χάλια. Γιατί κάποιοι φερθήκαν απαράδεχτα.

Ακόμα κι στην περιπτωση που είχε άδικο η μια πλευρά,
η αντιδραση των άλλων ήταν υπερβολικά πολύ ακραία. 

Είχα όμορφες στιγμές ναι.

Κι όμως τελικά ενα άσχημο συμβάν, αφησε έναν πικρό απόηχο των ημερών αυτών.

Δεν βρισκω κανένα  νόημα στο να κάτσω να αναλυσω και εδώ τις καταστάσεις.

Απλώς σκέφτομαι πόσο "δυνατές" είναι τελικά οι άσχημες σκέψεις-καταστάσεις.
Ακόμα και μια στιγμή να κρατήσουν, είναι ικανές να εκμηδενίσουν καθετί όμορφο.

Και για μένα είναι λίγο ριψοκίνδυνες. Με την έννοια οτι μπορώ να τα κραταω μέσα μου, να μυρικάζω ξανά κι ξανά αυτές τις αναμνήσεις. Με αποτέλεσμα, σιγά σιγά να πεφτω ψυχολογικά. Κακώς το ξέρω, αλλα τις αφήνω να  με τρωνε. Να μαζευονται πολλά μικρά πραγματα. Και αντε μετά να εξήγησεις πως δεν είναι κάτι συγκεκριμένο. Απλώς ένα αόριστο feeling.

Και φοβάμαι ξέρεις.
Πως θα ξυπνήσω ένα πρωί, και θα είμαι πάλι όπως πριν πολύ καιρό.
Που είχα πέσει σε κατάθλιψη.
Που έκανα κακό στον εαυτό μου. Σε κάθε επίπεδο.
Που είχα αυτοκτονικές διαθέσεις.
Που, που, που....

Και έτσι θα χάσω ότι όμορφο παλευω να φτιάξω.
Και έχω προσπαθήσει πολύ να χτίσω πάλι έναν όμορφο κόσμο...
Να μπορώ να μαι ευτυχισμένη.


Εύχομαι μόνο να έχω κάνει -αυτή τη φορά- την σωστή επιλογή για τον άνθρωπο που έχω δίπλα μου.
Πως δεν θα με πληγώσει-προδωσει-αφήσει στα δύσκολα....



Τετάρτη, 4 Απριλίου 2012

Κιτρινη Απειλή κι άλλα δεινά.


Να ξεκαθαρίσω κάτι. Δεν είμαι προκατειλημμένη απέναντι τους.
Ούτε έχω κάποιο γενικευμένο πρόβλημα μαζί τους.
Απεναντίας, κάποιοι από αυτούς υπήρξαν πάρα πολύ ευγενικοί και υποδειγματικοί.

Όμως οπως σε όλα τα επαγγέλματα σε αυτη τη χώρα υπάρχουν κάποιοι που χαλάνε την πιάτσα.

Αυτό που με εκνευρίζει πιο πολύ από όλα είναι ότι κάποιοι εκμεταλεύονται το γεγονος οτι
α) Ο κόσμος έχει άγνοια.
β) Δεν αντιδράει.

και καταπατούν τα δικαιώματα του επιβάτη, και αγνοούν επιδεικτικά τις υποχρεώσεις τους  προς όφελος τους. (κυρίως οικονομικό)


Το άρθρο γράφετε με αφορμή ένα συγκεκριμένο περιστατικό που έλαβε χώρα χτες.

Τα πρωινά δουλεύω, και καθώς δεν έχω δίπλωμα μετακινούμε είτε με ΜΜΜ είτε με το μεταφορικό μέσω του φίλου μου, όταν βολεύουν οι ώρες της δικής του δουλειάς.
Δυστυχώς τα ΜΜΜ είναι αρκετά χρονοβόρα (θέλω μια ώρα και κάτι να φτάσω στον προορισμό μου)
και κάποιες φορές, με παίρνει ο ύπνος, κι αργώ να ξεκινήσω από το σπίτι.
Εκείνες τις φορές παίρνω ταξί.
Μια τέτοια μέρα ήταν κι η Δευτέρα.

Μπαίνω σε άδειο ταξί. Συνεννοούμαστε που θέλω να πάω. Και είναι εμφανές οτι είμαι αγχωμένη και βιάζομαι. Και λίγο πιο μετά σταματάει για να πάρει 2ο άτομο. Ρωτάει μια κυρια, δεν βολευε, και αντι να φύγει ρωτάει εναν κυριο. Δεν ήταν στο δρόμο μας ακριβώς, αλλα έκρινε οτι μπορεί να πάει λίγο παραπερα και να τον αφήσει κι μετά να αφήσει κι μενα.

ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΜΕ ΡΩΤΗΣΕΙ (το τονίζω αυτό) τον πήρε. (Άρχισα να τη κόβω τη δουλειά, κι έριχνα από μέσα μου κατάρες στον παπάρα.)

Η διαδρομή μου περιλαμβάνει κομμάτι της Κηφισίας.
Και αυτός ήθελε να αποβιβαστεί επί της Κηφισίας αλλά για να τον αφήσει αντί να πάμε κάτω από την γέφυρα που απαιτούσε η δική μου διαδρομή, πήγαμε μέσω του κόμβου, όπου φάγαμε όοοολη τη πρωινή κίνηση. (Και νευυυρα η δικιά σου. Τα καντήλια πλέον ήταν μέσα απο τα δόντια.)

Όπότε τότε είδα φως στο τουνελ! Ο κύριος, όταν αποβιβαστικε, ζήτησε απόδειξη. Κι ο μαλακας αναγκάστηκε να μηδενίσει τον μετρητη! Μετά απο τον μίνι κύκλο μέσα στην κίνηση, εδεησε να με αφησει στον προορισμο μου! Κι εκει τον περιμενε μια δυσαρεστη εκπληξη!

Του ζήτησα κι εγώ απόδειξη.  ΧΑ ΜΑΛΑΚΑ! Γιατί το ταξί ειναι έξοδο της εταιρίας.
Αφού πήρα στα χέρια μου την απόδειξη, του έδωσα μόνο το αντίτιμο της απόδειξης!

Κι όταν πήγε να μου την πεί, του είπα αν μπορεις να μου κόψεις αποδειξη για όλοκληρη τη διαδρομή καλώς. Εγω θα δωσω όσα λεει ή αποδειξη. Αλλιώς εχω τον αριθμό σου, και μπορώ να σε καταγγείλω, αφενώς για μεγαλύτερο αντίτιμο, αφετέρου για διπλή ταρίφα.
Εκεί μόκο. Μου λέγε βέβαια, οτι δεν είναι σωστό αυτό που κάνω, και εγω του πα πως πολύ απλά αυτός είναι ο παρανομος.

Τα στοιχεία του τα έχω, αλλά από την στιγμή που τελικά δεν ζημιώθηκα (οικονομικά, γιατί άργησα μισή ώρα και μου την είπαν) δεν θα μπω στην διαδικασία καταγγελίας.

ps. Αν ενδιαφέρει κάποιον, οι καταγγελίες πλέον γίνονται μόνο γραπτώς  στην αρμόδια διεύθυνση του Υπουργείου Υποδομών μέσω φαξ, (210 - 65.08.451) αφού ή γραμμη παραπόνων 1019 καταργήθηκε λόγω κρίσης (ΕΛΕΟΣ! Που ζούμε...)

Επίσης υποθέτω μπορείτε να απευθυνθείτε στην   Πανελλήνια Ομοσπονδία Ταξί (χωρίς καταγγελία- μονο αναφορά) (ΠΕΙΡΑΙΩΣ 4, Αθήνα. http://www.poeiata.gr/  Mail: info@poeiata.gr Τηλ: 210 5236904- 210 5235198- 210 5221889) Το τελευταιο τηλ ισχύει και για απώλεια αντικειμένου. Θεωρητικά.

Για επίσημη καταγγελία, στη Διεύθυνση Τροχαίας Αθηνών (Θ. Δηληγιάννη 24-26, Μεταξουργίο. e-mail: dtroxat@hellenicpolice.gr, τηλ 210- 5230111.)

Φυσικά μη ξεχνάμε το ΚΕ.Π.ΚΑ.(τηλ:  801-11-17200) οπου μάλιστα στην επίσημη σελίδα του μπορείτε να διαβάσετε τα Δικαιώματα και τις Υποχρεώσεις ενός επιβάτη ταξί. ΚΕ.Π.ΚΑ.









Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2012

Για γέλια και για κλαμματα


Συμπέρασμα ημέρας!
Όταν οι γάτες τα παίρνουν κρανίο
πρέπει να μπορείς να αντιμετωπίσεις τα νεύρα τους με κάθε κόστος...

Για να τα πάρω από την αρχή.


Έχω ένα γάτο. Τον Θέμο.
Είναι 2 ετών, αστείρωτος, (κακώς το ξέρω) αλλά μέχρι τώρα δεν έχει δείξει σημάδια οίστρου οπότε θεωρώ πως δεν ταλαιπωρείτε ιδιαίτερα κι το έχω αναβάλει.

Έχω βάσιμες υποψίες πως το χαζόγατό μου είναι ερωτευμένο μαζί μου, η τεσ-πα, είναι πολύ δεμένο μαζί μου σε σημείου που να πάσχει από separation anxiety.


Τι είναι αυτό? Ελληνιστί λέγεται το άγχος του αποχωρισμού.
Γιατί το λέω αυτό? Γιατί έχει την τάση να με ακολουθεί παντού, να με περιμένει στην πόρτα όταν γυρνάω, και ειδικά δε όταν κάνω μέρες να γυρίσω ακούω μια γκριιιινια... Άλλο πράγμα.

Τον αγαπάω  κι εγώ πολύ το γάτο μου, οπότε τον έχω καλομάθει, δεν τον μαλώνω, του κάνω όλα τα χατίρια, κι τα σχετικά.


Τα προβλήματα δημιουργούνται επειδή ζηλεύει!
Τελευταία ο καλός μου περνάει ώρες στο σπίτι μου. 
Καθόμαστε, μαγειρεύουμε, κάνουμε χαβαλέ, κάνει κόμμα με τη μάνα μου (ασχολίαστο) και μερικές φορές κοιμόμαστε.
Περιττό να πω πως ο Θέμος παίρνει μια χαράααααααααα!!


Ε λοιπόν εδώ αρχίζει η ιστορία μας!

Χτες το βράδυ,με τον καλό μου κοιμηθήκαμε μαζί γιατί ήμασταν κομμάτια και οι 2 και δουλεύαμε την επόμενη μέρα.

Να προσθέσω εδώ πως δεν είναι η πρώτη φορά που κοιμηθήκαμε σπίτι μου, κι πως ο γάτος μου, έχει μάθει να κοιμάται όπου κοιμάμαι εγώ, οπότε έρχεται πάντα κι αυτός παρέα. 

Χτες λοιπόν τον είχα δει που είχε ξινίσει λίγο, δεν έχω ιδέα γιατί, αλλά δεν έδωσα σημασία. (κακώς!)

Κουρασμένη όπως ήμουν λοιπόν στρώνω κανονικά, ξαπλώνουμε με τον καλό μου στο μόνο κρεβάτι και κοιμόμαστε...

Στις 4 το πρωί με ξυπνάει και μου λέει

"Αγάπη ξύπνα"
"Μμμμ"
"Ξύπνα σου λέω"
"Μμμμμ?? Τι??"
"Έχουμε πρόβλημα"

Εκεί σηκώνομαι, ανάβω το φως και του λέω "Τι έγινε?"

Μου λεει μάλλον ο γάτος σου με κατούρησε.

Και μου έδειξε τα σεντόνια στη μεριά του.

Μούσκεμα. Αλλά άοσμα.
(αυτό μου έκανε εντύπωση, αν ξέρει κανείς γιατί παρακαλώ να με ενημερώσει.)
Κι αφού τον κοιτάω με το πιο ηλίθιο βλέμμα...
Τον ρωτάω...
"Κι εγώ τι να κάνω????"


Κι επειδή ο γάτος έκανε σκατά και το πάπλωμα, κι το σεντόνι, κι τα εσώρουχα του, κι τα κατωσέντονα, έπλυνα στο χέρι στα γρήγορα το εσώρουχο του, άναψα τη σόμπα να στεγνώσει, κι έκανα μια πρόχειρη πατέντα με τα σεντόνια για να μη τα αλλάζω στα άγρια χαράματα...

Κι μετά να συζητάμε το σκηνικό, κι να με έχει πιάσει νευρικό γέλιο.

Και να μου λέει και πως την αρχή νόμιζε πως ήταν δικό του το ατύχημα, κι προσπαθούσε να καταλάβει πως έγινε. Και δώσου να γελάω.

Κι όχι και τίποτα άλλο αλλά με το φως από την σόμπα δεν μπορούσα να ξανακοιμηθώ!

Οπότε μόλις πάει 6 λέω στον καλό μου, (αφού έχουν στεγνώσει οι βλακείες)
"Μωρό μου ντύσου πήγε 6."
 Μου λεει οτι 6.15-6.20 θα φυγει...
Ε κι οταν σηκώθηκε να φυγει, του λεω μωρο μου κλεισε κι την σομπα...

Κι κατάφερα να κοιμηθώ τρεις ωρίτσες μέχρι τις 9 που είχα να φύγω για την δική μου δουλειά...



Ε ρε τι τραβάμεεεεεε!!!



Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2012

Αν έχεις τύχη διάβαινε και ριζικό περπάτει...


Τύχη
Η δύναμη που υποτίθεται ότι επηρεάζει τα γεγονότα είτε προς μια θετική κατάληξη είτε προς μια αρνητική. Ή αλλιώς καθετί που, χωρίς να έχει προβλεφθεί, καθορίζει την έκβαση των γεγονότων προς μια κατεύθυνση.

Σήμερα είχα μια εξωτερική δουλειά για το γραφείο, οποτε μόλις ξεμπέρδεψα, ξέκλεψα λίγο χρόνο και πήγα για έναν καφέ με τον καλό μου μιας και εχει ρεπό σήμερα, και είναι ωραια μέρα για βόλτα!
Εκεί είχαμε μια κουβέντα σχετικά με τον παράγοντα τύχη.
Αν υπάρχει, αν όχι, αν τελικά καθορίζεται απο μας τους ίδιους.

Εκείνος είναι της άποψης πως η τύχη οπως την εννοουμε σήμερα δεν υφίσταται.
'Ολα είναι θέμα προσωπικών επιλογών, και ικανότητας να "βλεπουμε" μπροστα.
'Οσο πιο προετοιμασμένος είσαι και προσπαθείς, τόσο πετυχαίνεις όρους ευνοικούς για την ζωή σου.

Εγω απο την άλλη πιστεύω πως η τυχη είναι το timing.
Δεν αρκεί δηλαδή μόνο να κινεις απο μόνος σου τα νήματα, 
αφού δεν είναι σίγουρο πως οι προσπάθειες σου θα αποδώσουν. 
Αλλα πρέπει να είσαι "τυχερός" ωστε να είσαι στο κατάλληλο μέρος την κατάλληλη στιγμη!
Πέρα απο αυτό, θεωρώ οτι κάποιοι άνθρωποι έχουν ενα avantage υπόβαθρου.
Τι εννοώ με αυτό?

Πως ναι, συμφωνούμε στο ότι εμεις επηρρεάζουμε την τύχη μας όμως κάποιοι είναι σε καλύτερη θέση από άλλους και φτάνουν στο επιθυμητό αποτέλεσμα με πολύ λιγότερη προσπάθεια.


Ύστερα στο γραφείο σ ένα μικρό κενό ανάμεσα στις υποχρεώσεις μου 
έκανα μια μικρή έρευνα με τη βοήθεια του θείου Γούγλη..



Ο Richard Wiseman, ψυχολόγος και καθηγητής του πανεπιστημίου του Hertfordshire στην Αγγλία, έκανε  έρευνες σχετικά με τον παράγοντα τύχη στις ζωές των ανθρώπων.  Η όπως ο ίδιος το χαρακτηρίζει τον «αντίκτυπο στη ζωή των ανθρώπων των ευκαιριών, της καλοτυχίας και του να βρίσκονται στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή»


Μέσα από ερωτηματολόγια σε 400 εθελοντές δημιούργησε το προφίλ ενός "τυχερού" ανθρώπου.

Δράση
Αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν  έχουν μια πιο χαλαρή στάση απέναντι στη ζωή 
και είναι ανοιχτοί απέναντι σε νέες εμπειρίες.
Δοκιμάζοντας συνεχώς νέα πράγματα, και μη ακολουθώντας την πεπατημένη, βελτιώνουν  τις ικανότητές τους να αντιλαμβάνονται τις ευκαιρίες ή να δημιουργούν από μόνοι τους νέες. Λειτουργούν διαισθητικά και παίρνουν πιο αποτελεσματικές αποφάσεις.

Αυτόεκπληρούμενη προφητεία
Ψυχολογικός όρος που δηλώνει πως με την σκέψη μας δημιουργούμε τις συνθήκες να  πάει κάτι καλά η οχι. π.χ. αν σκέπτεσαι  πως με ότι κι αν καταπιαστείς θα αποτύχεις, ενδόμυχα βάζεις εμπόδια στον εαυτό σου κι δεν προσπαθείς αρκετά με αποτέλεσμα να αποτύχεις όντως!! Δεύτερο παράδειγμα  είναι ότι όταν κάποιος περιμένει να του συμπεριφερθούν άσχημα, φέρεται αμυντικά και εριστικά. Μ' αυτή τη στάση προκαλεί από μόνος του αντιπάθεια, με αποτέλεσμα η αρνητική του προσδοκία να επαληθεύεται!!
Οι "τυχεροί" ακόμα και στις αποτυχίες τους, δεν το βάζουν κάτω δημιουργώντας έτσι μια θετική δυναμική στις αλληλεπιδράσεις με το περιβάλλον τους.
Η προσδοκία τους για "καλή τύχη  γίνεται αυτόεκπληρούμενη προφητεία.
Άλλωστε οι ευτυχείς συγκυρίες δε μας συνοδεύουν σε όλη μας τη ζωή. Είναι σημαντικό να μπορεί κάποιος να διαχειρίζεται και τις άσχημες στιγμές ή τις αναποδιές. Έχοντας λοιπόν στο μυαλό τους ότι θα μπορούσε να ναι κι χειρότερα, δεν κολλάνε στις ατυχίες, και τις μετατρέπουν σε ευκαιρίες για κάτι καλύτερο!!!
Συνεπώς εκείνος που θεωρεί τον εαυτό του άτυχο μπορεί να καταλήξει θύμα κακοτυχιών. Υπό αυτή την έννοια οι κατάρες βουντού μπορεί να βλάψουν κάποιον αρκεί να πιστεύει στη δύναμή τους.

Αλλαγή συνηθειών. 
Μετά από δεκαετή έρευνα ο Wiseman απέδειξε ότι όποιος θεωρεί τον εαυτό του τυχερό δέχεται πιο εύκολα να αλλάξει συνήθειες. Ένας από τους "Τυχερούς" συνειδητοποίησε ότι στα πάρτι μιλούσε πάντα με το ίδιο είδος ανθρώπων. Αποφάσισε λοιπόν να συναναστρέφεται μόνο με ανθρώπους που φορούσαν κάποιο ρούχο ενός συγκεκριμένου χρώματος, το οποίο αποφάσιζε εκ των προτέρων. Κάθε φορά άλλαζε χρώμα και με τον τρόπο αυτό αύξησε τις πιθανότητες να του συμβεί κάτι καλό. Όπως τονίζουν οι ειδικοί, όποιος ακολουθεί την πεπατημένη δεν αφήνει χώρο στο απρόβλεπτο, το οποίο είναι πανταχού παρόν στη ζωή μας. Σημασία έχει πώς το βλέπουμε και το χαρακτηρίζουμε...


Είναι πολύ ενδιαφέρον ένα πείραμα του Wiseman, όπου ήθελε να αποδείξει ότι δε χρειάζεται να έχουμε στην κατοχή μας το κοκαλάκι της νυχτερίδας για να μας πηγαίνουν όλα δεξιά, αλλά να αξιοποιούμε τις εμπειρίες της ζωής μας. Για να το σκοπό αυτό, κάλεσε  ανθρώπους οι οποίοι θεωρούσαν τον εαυτό τους είτε πολύ τυχερό είτε πολύ άτυχο. Κατόπιν τους ζήτησε να ξεφυλλίσουν ένα περιοδικό και να μετρήσουν πόσες φωτογραφίες περιέχει. Ορισμένοι, οι "Άτυχοι", ολοκλήρωσαν τη διαδικασία μέσα σε δύο λεπτά, ενώ οι "Τυχεροί" παρατήρησαν από τα πρώτα δευτερόλεπτα στη δεύτερη σελίδα μια σημείωση που τους προέτρεπε να μη μετρήσουν περισσότερο, πληροφορώντας τους ότι το περιοδικό περιέχει 43 εικόνες. Στα μέσα του περιοδικού υπήρχε ακόμα μία σημείωση: "Μη μετράτε άλλο! Πείτε στον πειραματιστή ότι είδατε αυτή τη σελίδα και γι' αυτό κερδίσατε 250 λίρες".
Οι "άτυχοι" αγνόησαν και τις δύο ευκαιρίες, καθώς ήταν αφοσιωμένοι στην καταμέτρηση των φωτογραφιών.
Αυτό επιβεβαιώνει τη λαϊκή ρήση που λέει ότι αν κάποιος "κοιτά το δέντρο χάνει τελικά το δάσος".



Συνοπτικά σύμφωνα με τον Wiseman οι τέσσερεις βασικές αρχές του σχετικά με το προφίλ του τυχερού είναι:
1) Είναι ευρηματικός, δημιουργικός, 
αρπάζει τις ευκαιρίες ακόμα κι αν πρέπει να αλλάξει τις συνήθειές του.
2) Εμπιστεύεται το ένστικτό του.
3) Είναι αισιόδοξος.
4) Λέει συχνά: "Και μη χειρότερα!".

Εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι μέσα από τις παρατηρήσεις του διαμόρφωσε προγράμματα σκέψης και δράσης εμπνευσμένα από τις συμπεριφορές των τυχερών ανθρώπων και έβαλε τους αυτοχαρακτηρισμένους ως άτυχους να συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο με τους «τυχερούς». 
Δημιούργησε γι αυτόν το σκοπό γκρουπ που περιλάμβαναν και «τυχερούς» και «άτυχους». 
Και οι μεν και οι δε έπειτα από ένα μήνα διαπίστωσαν ότι συνέρχονταν γρηγορότερα από τις κακοτυχίες τους, μάθαιναν να ακούν περισσότερο τη διαίσθησή τους και πίστευαν ότι είναι πιο τυχεροί. 
Το «Σχέδιο τύχη», όπως το ονόμασε ο ίδιος, σύμφωνα με τον ίδιο, είχε εντυπωσιακά αποτελέσματα στο 80% των συμμετεχόντων, κάνοντας τους άτυχους τυχερούς και τους τυχερούς ακόμα τυχερότερους!

Βασιζόμενος σε μη επιστημονική έρευνα  ο δημοσιογράφος του περιοδικού Time Μαξ Γκούντερ, συνόψισε τα ακόλουθα πέντε χαρακτηριστικά που πιστεύει ο κόσμος ότι έχουν οι τυχεροί που δεν έχουν οι υπόλοιποι.:

1)Οι τυχεροί έχουν μια άνεση να ξεκινούν φιλικές επαφές με τους άλλους, δημιουργώντας ένα είδος μαγνητικού πεδίου που καλεί τον άλλο να αισθανθεί άνετα. Όσο μεγαλύτερο είναι αυτό το δίκτυο, τόσο αυξάνονται οι ευνοϊκές πιθανότητες.
2)Οι τυχεροί έχουν την ικανότητα να βιώνουν προαισθήματα ακριβείας και μετά να ενεργούν βάσει αυτών. Μπορούν επιπλέον να ξεχωρίσουν τα γνήσια προαισθήματα από τους ευσεβείς πόθους.
3)Οι τυχεροί έχουν τάση να είναι τολμηροί άνθρωποι, αλλά όχι απερίσκεπτοι, ενώ εκείνοι που αυτοχαρακτηρίζονται άτυχοι συχνά είναι παθητικοί και φοβούνται την αλλαγή.
4)Οι τυχεροί ξέρουν πώς να βγαίνουν γρήγορα από τις φθοροποιές καταστάσεις. Κατά κάποιον τρόπο ξεφορτώνονται την κακή τύχη πριν να γίνει χειρότερη.
5)Τέλος, οι τυχεροί είναι γενικά ευτυχισμένοι, αλλά όχι κατ' ανάγκη αισιόδοξοι. Έχουν έναν υγιή πεσιμισμό, με την έννοια ότι είναι έτοιμοι να δεχτούν και το χειρότερο.


Έχοντας διαβάσει, και προσπαθήσει να εντάσσω στη ζωή μου τη θεωρία του Μυστικού και παρόμοιων βιβλίων, αυτό που σε συνάρτηση με το θέμα μας ενδιαφέρει από την συγκεκριμένη κοσμοθεωρία και άποψης των πραγμάτων είναι ότι «είμαστε ό,τι σκεπτόμαστε» και πράγματι εκείνο που χαρακτηρίζει τους τυχερούς είναι οι ίδιοι πάντα σκέφτονται τον εαυτό τους ως τυχερά άτομα.
Έτσι, εκείνα που μας αποκλείουν από την ευημερία της «τύχης» είναι, η ενασχόληση και οι θλιβερές συζητήσεις σχετικά μ εκείνο που λείπει από τη ζωή μας, τα παράπονα προς όποιον είναι διατεθειμένος να μας ακούσει για τους λόγους που μας εμποδίζουν να έχουμε περισσότερα και η καλλιέργεια μιας εσωτερικής εικόνας του εαυτού μας ως πέρα για πέρα άτυχου. Όλα αυτά δημιουργούν ένα αρνητικό κλίμα στη ζωή μας, και μέσω της αυτόεκπληρούμενης προφητείας οδηγούν σε περισσότερες ελλείψεις!

Αντίθετα η επιβεβαίωση που παρέχουμε στον εαυτό μας ότι εκείνο που επιθυμούμε αργά ή γρήγορα θα πραγματοποιηθεί βοηθά στην προσέλκυση της τύχης.
Από αυτό απορρέει ο εξίσου σημαντικός παράγοντας συνάρτησης της τύχης. 
Η αυτοεκτίμηση! 
Η αμφιβολία ως προς το αν πράγματι δικαιούται κανείς κάτι καλύτερο στη ζωή του είναι ένας σημαντικός ανασταλτικός παράγοντας. Είναι η λεγόμενη χαμηλή αυτοεκτίμηση από την οποία πηγάζουν πολλά δεινά και η ατυχία. Αν δεν πιστεύεις ότι σου αξίζει κάτι καλύτερο, πολύ απλά δεν θα το έχεις. Έτσι, όσο αφελές κι αν φαίνεται, μπορεί πράγματι αλλάζοντας τον τρόπο που σκεφτόμαστε να αλλάξουμε και την πραγματικότητά μας.

Πέρα από τον σημαντικό ρόλο που παίζει η δική μας στάση ως προς το αν πιστεύουμε ότι πραγματικά δικαιούμαστε αυτό το όποιο καλό στη ζωή μας, έχει μεγάλη σημασία να μπορούμε να δούμε τις πόρτες που μας ανοίγουν οι ευτυχείς συγκυρίες.. Κι εδώ έχει μεγάλη σημασία η διαίσθηση, η αλλιώς η οξυδέρκειας, της ικανότητας δηλαδή να διακρίνουμε μια αληθινή ευκαιρία.
Όμως υπάρχει και μια άλλη, σημαντική πλευρά στην πνευματική διάσταση της τύχης: η ανταπόδοση ή μάλλον η έμπρακτη έκφραση της ευγνωμοσύνης γι' αυτά που μας δίνει η ζωή με το να τα μοιραζόμαστε. Και αν προσέξετε τους τυχερούς ανθρώπους, θα διαπιστώσετε ότι είναι εκείνοι που μοιράζονται τα αγαθά αλλά και τον εαυτό τους με τους άλλους ό,τι και να έχουν, ακόμα και πριν αποκτήσουν όλα εκείνα που οι υπόλοιποι ζηλεύουν. 












Σάββατο, 24 Μαρτίου 2012

Ταξίδι με μια μοτοσυκλέτα

Κράνος, μηχανή και πάμε...



Αυτό το ποστ δημιουργήθηκε στο μυαλό μου, ενώ  πήγαινα από το σπίτι μου σπίτι του.
Τα χέρια μου, τυλιγμένα γύρω από την μέση του,
εκείνος έτρεχε τη μηχανή κι εμένα έτρεχε η σκέψη μου..


Οι σχέσεις είναι σαν ένα ταξίδι με μηχανή...

Η ταχύτητα, η διάρκεια του "ταξιδιού", η αίσθηση που έχεις πάνω στη μηχανή, ακόμα και οι προδιαγραφές ασφάλειας που τηρείς (ή δεν τηρείς) αναγάγονται όλα σε είδη σχέσεων.

Αλλές σχέσεις -συγγνώμη ταξίδια- είναι μικρές, άλλες μεγαλύτερες.
Καποιες κρατάνε λίγο, πολύ λίγο. Και θα θελες να είχαν περισσότερη διάρκεια.
Αλλες φορές επειδή υπάρχουν "προβλήματα" πχ, να εχεις κώλο-ξεπαγιάσει, να κατουριέσαι, ή οτιδήποτε, η ίδια διαδρομή σου φαίνεται οτι δεν τελειώνει ποτε...

Υπαρχουν φορές που ανεβαίνεις σε μια μηχανή για να κάνεις μια φιγούρα, υπάρχουν φορές που την οδηγείς γιατι σε εξυπηρετεί, σε βολευει. Μπορεί να την εχεις, γιατι "όλοι έχουν"
Αλλα μπορεί να είσαι και  εκ πεποιθήσεως μοτοσικλετιστής.
Ανεβαίνεις πλήρως συνειδητοποιημένος
για το είδος της μηχανής που θέλεις, μπορείς να χειριστείς, χρειάζεσαι.

Η πρώτη φορα? Για τον καθένα μπορεί να είναι διαφορετική.
Κάποιοι/ες φοβούνται, είναι διστακτικοί.
Κάποιοι πατάνε γκάζι και τρώνε τα μούτρα τους.
Κάποιοι δρουν με υπολογισμένες κινήσεις, έχουν μάθει από την θεωρία στη πράξη....


.
Αναλόγως με τις ανάγκες σου μπορει να σε βολεύουν μηχανές τυπου ON-Off  ή (On-OFF), Street, Supersport, Supermoto, Touring, Enduro, Cruisers, Naked  μεχρι και Scooter και χαμηλού κυβισμού...
Σαν οδηγός, κάποιες μηχανές τις κουμαντάρεις καλύτερα από άλλες, κάποιες τις νιωθεις πιο  οικείες απο άλλες, με λίγα λόγια με κάποιες περνάς καλύτερα απο άλλες.

Σαν συνοδηγός απο την άλλη... Κάποιες μηχανές δεν "ανέχονται" συνεπιβάτη, οποτε μένεις στην απέξω. Καποιες, παίρνουν ναι μεν συνεπιβάτη αλλά δεν είναι σχεδιασμένες ωστε να είναι άνετα. Καποιες άλλες, ειναι σχεδιασμένες για  συνεπιβάτη,με όλες τις προδιαγραφές να είναι ΚΑΙ αυτός άνετα και ασφαλής...
Ε και σε κάποιες μηχανές ανεβαίνεις τρικάβαλο... (ασχολίαστο και not.)


Επίσης -καθαρά προσωπική κρίση αυτό γιατί δεν είμαι και η πιο σχετική με τις μηχανές!- θεωρώ πως στην μηχανή (οπως και στην σχέση) παιζει πολύ μεγάλο ρόλο η εμπιστοσύνη.
Για να απολαύσεις την οποιαδήποτε διαδρομή, πρέπει να εμπιστεύεσαι τον συνεπιβάτη σου.

Ο συνοδηγός, πρεπει να εμπιστεύεται, οτι αυτός που "οδηγει" τη σχεση... εεε τη μηχανη εννοω, ξέρει τι κάνει. Οχι μόνο ξερει απλώς να οδηγει, αλλα ειναι σχετικά ικανός να οδηγήσει με τις λιγότερες παράπλευρες απώλειες... Αν όσο είσαι πάνω στη μηχανη φοβάσαι το επόμενο χλμ, ε τοτε μιλαμε οτι οχι μόνο δεν απολαμβάνεις την διαδρομή, αλλά σου φαίνεται ότι διαρκεί υπερβολικά πολύ...

Απ την αλλη ένας οδηγός πρεπει να ξέρει οτι έχει πίσω του έναν υπεύθυνο συνοδηγό.
Οτι δεν θα του καπνίσει να πηδήσει απο την μηχανή εν ώρα κίνησης, ή θα ασχολείται με το κινήτο αμελώντας να δείξει την απαραίτητη προσοχή, ή θα βγάλει το κρανος για να μη χαλάσει το μαλλι(!!!)


Απ την άλλη πλευρά, η μηχανή εχει το ρίσκο της. Ποτε δεν ξέρεις τι μπορεί να τύχει στην επόμενη στροφή. Οι κίνδυνοι είναι εκεί, όσο καλός οδηγός/συνοδηγός εισαι. Μπορει να πληγωθεί ο ένας απο τους δύο ή και οι δυο...
Μπορεί να είναι μια "περαστική", ένα  αμάξι, μια άλλη μηχανή, ένα λάθος χειρισμός που θα σου κοστίσει την σχέση... εεε την μηχανή εννοώ ή την ακεραιότητα σου ή μη χειρότερα τη ζωη σου...


ps. Υπάρχει πάντα και η περίπτωση του ν αφήσεις τη μηχανή σου για μια καλύτερη!(η αν είσαι οτι να ναι για μια χειρότερη... περί ορέξεως..)










 

Saying

Με ενδιαφέρει

Φόρτωση...

Με διαβάζουν οι...

Copyright 2010 Στο Περίπου. All rights reserved.
Themes by Bonard Alfin l Home Recording l Blogger Template